ليكرت (Likert) روش ساده‏ اي ارائه كرد كه به مقياس ليكرت (Likert Scale) معروف شده است. داده‏هاي لازم براي محاسبه اين مقياس، متكي به پرسشنامه‏ هاي حاوي پرسش‌هاي پنج‌گزينه‏ اي كاملاً موافق، موافق، بينابين، مخالف و كاملاً مخالف است. در اين مقياس، فرض بر اين است كه پرسش‌ها ارزش برابر دارند. براي پنج گزينه يادشده نيز نمره‏ هاي با فاصله يكسان مانند 1 تا 5 داده مي‏شود. حاصل جمع پنج نمره گزينه‏ ها، براي پاسخ‌هاي گوناگون، ملاك اندازه نگرش افراد است.
ب. تورستن (Thurston) مقياس سنجش نگرش ديگري ساخت كه در آن براي هر پرسش، نمره ارزشي خاصي قائل‏ شد كه ضريب اهميت پاسخ مربوط است. در اين روش نيز (مشابه روش ليكرت) پاسخ‌هاي چندگزينه ‏اي در نظر گرفته مي‏ شود.
ج. گاتمن (Guttman) نيز روشي را طراحي كرد كه بر پرسش‌هايي با پاسخ دو گزينه اي بلي / خير يا موافق / مخالف و نظير اين مبتني است؛ امّا به اين‌صورت كه پرسش‌ها به‌ترتيب از كم‌اهميت‏ ترين تا مهم‌ترين (يا بالعكس) مرتب مي‏شوند. پاسخ‌ها به اين‌صورت است كه اگر فردي براي يك پرسش، پاسخ منفي را برگزيد، بايد به همه پرسش‌هاي كم اهميت‏ تر پاسخ منفي، و به همه پرسش‌هاي پر اهميت‏ تر پاسخ مثبت بدهد. تعداد پاسخ‌هاي مثبت، اندازه نگرش فرد شمرده مي‏شود. اين مقياس‌ها مي‏ توانند براي سنجش نگرش‌ها به‌كار گرفته شوند.